6 Şubat 2023 tarihinde Kahramanmaraş merkezli meydana gelen depremlerde 11 ilde büyük yıkım ve can kayıpları yaşandı. Aradan yaklaşık 3 yıl geçmesine rağmen felaketin izleri hâlâ tazeliğini koruyor. Bölgeden başka illere göç eden depremzedeler yeni hayatlarını kurmaya çalışıyor. Bu isimlerden biri de Hatay’dan Eskişehir’e taşınan ressam Ayten Cömert oldu.
Hatay’ın Antakya ilçesinde saat 04.17’de resim yaparken depreme yakalanan 50 yaşındaki 3 çocuk annesi Ayten Cömert’in yaşadığı sitedeki üç bina yıkıldı. Cömert’in komşularının çoğu ikinci sarsıntıda hayatını kaybetti. Kendisi ve ailesi enkaz altında kalmadan kurtulurken, mahallede büyük kayıplar yaşandı.
Depremden yaklaşık 1 yıl sonra eşini de kaybeden Cömert, yaşadığı acılara rağmen sanatla ayakta kalmaya çalışıyor. Enkazdan çıkardığı tablolarını hâlâ saklayan ressam, resmin kendisi için artık çok daha anlamlı olduğunu söylüyor.
“Resim yaparken yakalandık ve gerçekten çok kötüydü”
Konuyla alakalı konuşan depremzede Ayten Cömert, “Depreme resim yaparken yakalandım. O sırada sergiye hazırlanıyorduk, büyük bir tuval yapıyordum. Konusu şuydu; harman kaldıran bir kadın, çok güzel ve büyük bir resimdi. O an, 'Hocam kızmadan tablodaki kadının yüzünü bir düzelteyim,' dedim. Vallahi, 'Sabaha kadar uyuyamasam da olur' diyordum çünkü ertesi gün çok yoğun çalışacaktık, sergi çalışmalarına başlamıştık. Yoğun bir şekilde çalışıyorduk ve vaktimiz kısıtlıydı. Biz enkaz altında kalmadık ama ev çok fena haldeydi yani sağ çıktık diyelim. Ama ablam burada, o enkazdan çıktı. Zaten bütün mahallemiz yıkıldı. Oturduğum yerin tamamı gitti; sadece bizim binamız ve yanındaki bahçeli ev ayakta kaldı. Oturduğumuz site dört binalıktı; üç binası yıkıldı, bizimki daha sağlam yapılmış. İçime bir şey mi doğdu nedir, bir türlü yatamadım, uyuyamadım. Gençler de ayaktaydı, 'Çocuklar, bir kahve yapın,' dedim. Üst komşumuzun oğlu da bizdeydi, 'Aaa Ayten Teyze, uyumamışsın' dediler. 'Yok, uyumadım' dedim, çünkü elimde bir iş vardı, bunu bitirmem lazımdı. Uykum gelse de o gün uyumayı düşünmüyordum ama içimde garip hisler vardı tabii ki. Evet, resim yaparken, kahve içerken yakalandık ve gerçekten çok kötüydü. Eşimi depremden sonra kaybettim. Ailesinden kayıplar olunca o da hastalandı; rahmetli zaten hastaydı, 1 yıl sonra vefat etti. Eşim öleli 2 yıl oldu. Sitemizin dışındaki binalarda, apartmanlarda çok ölüm oldu. Belki bir gün önceden selamlaşıp merhabalaşmışımdır o insanlarla. O betonların altından sadece seslenebiliyorsun, 'Abi, hocam' diye sesler geliyordu. Çocukları geliyor; 'Baba, baba kurtarın' diye bağırıyorlardı. O çok beyefendi bir adamdı, çok üzüldüm. 8-10 yaşlarında ufak çocuklar vardı, başlarını okşadım, ailece hepsi öldü” dedi.
“Bundan sonraki hayatımda tek gayem resim yapmak”
Depreme uyanık yakalanmasına vesile olan fırçasının kendisini hayata bağladığını ifade eden Cömert, “Yani her fırçayı tuttuğumda o günü hatırlıyorum. Zaten çok kötü günler yaşadım. Resim, mutsuz ve hüzünlü hayatıma bir güzellik getirdi. Zaten resim yapmayı çok seviyorum; bu şekilde üzerimdeki yükü atmaya çalıştım ve benim için iyi oldu. Kimin emeği geçmişse sağ olsun. Ayşe Ünlüce hanımefendi sergimizin açılışını yaptı, çok güzel anlar yaşadık. Bizi destekleyen herkese çok teşekkürler; harika bir sergimiz oldu, satış da yaptık. Tabii ki satışlarımızın gelirini öğrencilere vakfettim; Hatay'dan gelen üniversite öğrencilerine bağışladım. O resim fırçası beni hayata bağladı diyebilirim. Bundan sonrası için zaten tek gayem bu; çocuklarım büyüdü, en küçüğü 25 yaşında olan ikizlerim, abileri daha da büyük. Bundan sonraki hayatımda tek gayem resim yapmak ve öğrencilerimize, gençlerimize destek vermek” diye konuştu.
