Tarım meselesi yalnızca ekonomik büyüme sorunu değildir. Aynı zamanda sınıfsal adaletin, kırsal yaşamın geleceğinin ve toplumsal eşitliğin de temel meselelerinden biridir.
Tarım politikaları yalnızca ekonomik üretimi düzenleyen teknik uygulamalar değildir. Tarım, aynı zamanda toplumun sınıfsal yapısını, kırsal yaşam biçimini ve üretim ilişkilerini belirleyen siyasal bir alandır. Bu nedenle sağ ve sol siyasal anlayışların tarıma yaklaşımı arasındaki fark, yalnızca yöntemlerde değil; tarımın kim için ve hangi toplumsal amaç doğrultusunda örgütleneceği sorusunda ortaya çıkmaktadır.
Modern sistem içerisinde tarım sektörü giderek uluslararası şirketlerin ve büyük sermaye gruplarının kontrolüne açılmıştır. “Küreselleşme”, “modernleşme”, “verimlilik” ve “rekabet” gibi kavramlarla meşrulaştırılan bu süreç, bir yandan üretim kapasitesini büyütürken diğer yandan küçük üreticinin çözülmesini hızlandırmıştır. Özellikle sağ siyasal anlayışlar, tarımı piyasa merkezli bir büyüme alanı olarak ele almakta; üretimin toplumsal niteliğinden çok ekonomik büyüklüğüne odaklanmaktadır.
Bu yaklaşım içerisinde verimlilik, ihracat kapasitesi, teknoloji kullanımı ve büyük ölçekli üretim modelleri ön plana çıkmaktadır. Gerçekten de sağ iktidarlar döneminde tarımsal organizasyon genişleyebilir, üretim hacmi artabilir ve rekolte yükselebilir. Ancak temel mesele, ortaya çıkan ekonomik değerin toplumun hangi kesimlerine aktarıldığıdır. Eğer tarım sektörü büyürken üretici köylülük tasfiye oluyor, küçük üretici borçlanma ve mülksüzleşme nedeniyle üretimden çekiliyorsa, burada ciddi bir toplumsal çelişki bulunmaktadır.
Sağ tarım politikalarının temel karakteri, tarımı toplumsal bir yaşam alanı olmaktan çok sermaye birikiminin stratejik bir sektörü olarak görmesidir. Bu nedenle büyük şirketlerin desteklenmesi çoğu zaman “kalkınma” olarak sunulurken, küçük üreticinin korunması ikincil bir mesele hâline gelmektedir. Tarımda şirketleşme, sözleşmeli üretim modelleri ve uluslararası sermaye entegrasyonu teşvik edilirken; köylülük giderek piyasa koşulları karşısında savunmasız bırakılmaktadır.
Buna karşılık sol siyasal yaklaşımın temel farkı, tarımı yalnızca ekonomik bir faaliyet alanı olarak değil; toplumsal adalet, emek ve kamusal yaşam açısından stratejik bir mesele olarak değerlendirmesidir. Sol bir tarım politikası, üretici köylülüğü korumayı, kırsal emeği güçlendirmeyi ve tarımsal üretimi toplum yararına yeniden örgütlemeyi esas almak zorundadır. Çünkü üretim artışı tek başına toplumsal ilerleme anlamına gelmez. Eğer büyüme yalnızca sermaye gruplarını güçlendiriyor, buna karşılık üretici sınıfların yaşam koşullarını kötüleştiriyorsa, bu gelişmenin toplumsal niteliği sorgulanmalıdır.
Bu nedenle emekten yana bir tarım anlayışı; küçük üreticinin korunmasını, kooperatifleşmenin yaygınlaştırılmasını, kamusal mekanizmaların güçlendirilmesini ve söz sahibi olmasını, tarımsal planlamanın piyasa ihtiyaçlarına göre değil toplumsal gereksinimlere göre yapılmasını savunur. Tarımın yalnızca kâr üretme amacıyla değil; gıda güvenliği, kırsal istihdam ve toplumsal denge açısından da ele alınması gerektiğini kabul eder.
Sağ tarım politikalarının en önemli çelişkilerinden biri, sektörel büyüme ile köylülüğün tasfiyesi arasındaki ilişkiyi görünmez hâle getirmesidir. Tarım sektörü ekonomik olarak büyürken aynı anda küçük üretici sayısı azalmakta, kırsal nüfus çözülmekte ve üretim giderek birkaç büyük şirketin kontrolüne geçmektedir. Bu durum, üretim artışının her zaman toplumsal refah anlamına gelmediğini açık biçimde göstermektedir.
Bugün tarım alanında yaşanan temel ideolojik ayrışma da tam bu noktada ortaya çıkmaktadır. Bir tarafta tarımı sermaye merkezli bir büyüme alanı olarak gören anlayış; diğer tarafta ise üretici köylülüğü, emeği ve toplumsal eşitliği merkeze alan yaklaşım bulunmaktadır. Dolayısıyla mesele yalnızca ne kadar üretildiği değil, üretilen değerin kimler tarafından kontrol edildiği ve kimlerin yararına kullanıldığıdır.
Tarım meselesi yalnızca ekonomik büyüme sorunu değildir. Aynı zamanda sınıfsal adaletin, kırsal yaşamın geleceğinin ve toplumsal eşitliğin de temel meselelerinden biridir. Bu nedenle üretici köylülüğün korunması, sadece ekonomik değil; siyasal ve toplumsal bir zorunluluk olarak değerlendirilmelidir.
